Güzel ilçemiz Beşikdüzü’nün adı çevremizde genelde eğitim yuvası olmakla, Trabzon ilinin çağdaş insanlarının yaşadığı yer olmakla ve modern olması gibi birçok güzel yakıştırmalarla anılmaktadır ki ilçemiz bu sıfatları hak etmektedir de. Ancak bu güzel yakıştırmaları az da olsa gölgeleyen ve adımızla pek de örtüşmeyen, bir an önce duyarlı olmamızı gerektiren bir dikkatsizliğimiz var maalesef. Sokaklarımızı, evet sokaklarımızı ve caddelerimizi yoğun izmarit ve gelişigüzel atılan poşet, ambalaj vb. kâğıtlarla ve de çok üzülerek izliyoruz ki az da olsa tükürmelerle kirletmekteyiz. Birçoğumuzun rahatsız olduğuna inandığım bu duruma geçmişte alınmış birtakım kurumsal önlemler pek de çare olmamıştır maalesef. Birçoğumuz ise çözümü cezai işlemlerle hallolacağını düşünse de bu kolaycı yolun çok da etkili olacağı belirsizdir.
Soruyoruz; niçin sokak ve caddelerimizi böyle hor kullanıyoruz?
Hazır yanıt; temizlik eğitimimiz yetersiz, okullarda daha iyi eğitim verilmeli…
Eğitimin gerçekleştirildiği üç temel ortam vardır: Aile, okul ve çevre. Ailede hiçbir anne ve baba çocuğuna sokağa çöp at, tükür vb. olumsuzlukları nasihat etmez. Okullarda ise tüm öğretmenler öğrencilerine sokak ve caddelerin nasıl kullanılması gerektiğini, hijyenin önemini, hastalıkların nasıl bulaştığını vb. olumsuzlukları konular ve üniteler olarak neredeyse eğitim süreci boyunca çeşitli etkinliklerle anlatmaya çalışırlar. Kurumsal modern temizlik araçları da periyodik aralıklarla sokakları süpürüp temizlemektedir, ancak sonuç yine ortada. O hâlde geriye ÇEVRE dediğimiz eğitim ortamı kalmaktadır.
Eğitimde çevre; bir yerleşim bölgesinde yaşayan, yerleşim bölgesini ortak kullanan her yaştaki insanlar kümesidir. Çevrenin eğitimciliği ise burada yaşayan insanların birbiriyle etkileşimi, ortak alanların her türlü kullanımında sorumluluk duyması, gördüğü olumsuz davranışlara tepki vermesi, örnek olacak davranışlar sergilemesi, her yaştan bireylerin birbirini olumlu yönde etkilemesi gibi davranışlar sonucunda gerçekleşir. Böylece temiz, güzel görünümlü, argo sözcüklerin kullanılmadığı sokaklar; güler yüzlü, hoşgörülü, selamlaşan, yardımlaşan, saygılı insanlarla paylaştığımız huzur dolu ve hemşerisi olmaktan gurur duyduğumuz bir yaşam ortamına kavuşup, güzel Beşikdüzü’müzün daha yaşanılır, dışarıdan bakılınca daha çağdaş bir ilçe olma görünümünü daha da artırmış olmaz mıyız?
Unutmayalım ki sokaklarda, caddelerde veya parklarda bir izmarit atana anında uygun bir dille uyarıda bulunarak, az da olsa sokağa tüküreni uygun bir dille uyararak, argo bir sözcüğü uygun bir dille kınayarak, gerekirse doğrularını anlatıp ya da göstererek yurttaşlık görevlerimizi yapmış oluruz. Böylece hem bizim hem de bizden sonrası için daha güzel, daha yaşanılır bir çevrenin oluşmasını hızlandırmış olmaz mıyız?
Her şey; daha güzel, daha çağdaş, daha modern, daha yaşanılır bir Beşikdüzü için…
